สวัสดีครับผมอายุใกล้30 ปี ตอนนี้คบกับแฟนคนปัจจุบันมาได้เกือบปี ชีวิตมีความสุขดีครับ มีทะเลาะกันบ้างตามประสาคนเป็นแฟนกัน เราไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่เจอกันบ่อยเจอกันเกือบทุกวัน กินข้าวดูหนังฟังเพลงเหมือนคู่รักทั่วไป มีค้างด้วยกันบ้างสัปดาห์ละ 1-2 ครั้ง เราดูเหมือนจะตัวติดกันตลอด ไม่เคยห่างกันเกินสามวัน โทรศัพท์คุยกันทุกวันส่งไลน์กันเป็นประจำ สำหรับการคบกันครั้งนี้เรามีเป้าหมายเดียวกันคือถ้าเรารู้สึกว่าเจอคนที่ใช่แล้วก็อยากจะสร้างครอบครัวด้วยกันหรืออย่างน้อยก็รักกันให้ยาวนานที่สุด ทุกอย่างก็เรียบร้อยดีเหมือนชีวิตจะลงตัวทั้งเรื่องงานและเรื่องความรัก... แต่ผมก็ยังมีความรู้สึกบ้างอย่างที่ยังติดอยู่ในใจผมเสมอ ความรู้สึกที่ไม่ว่าผมจะทำยังไงก็ไม่สามารถลบออกไปจากใจของผมได้ นั้นคือความรู้สึก"คิดถึง" ผมไม่รู้ว่าคำว่าคิดถึงจะตรงจุดหรือปล่าว มันคงคล้ายๆกับความรู้สึกโหยหา ใช่ครับคนที่ผมรู้สึกคิดถึงคือแฟนเก่าของผมครับ แฟนคนนี้คือแฟนคนแรกของผม เราคบกันสมัยที่ผมยังเรียนมหาลัย เค้าอายุน้อยกว่าผมสองปีเป็นรุ่นน้องม.เดียวกันแต่เรียนคนละคณะ ผมเป็นคนจีบเค้าเอง เราคุยกันนานกว่าจะตกลงเป็นแฟนกันคือเค้าค่อนข้างhotครับ 5555 ตอนที่เราเป็นแฟนกันก็มีความสุขดีครับ อาจจะมีทะเลาะกันบ้างทั้งจากนิสัยตัวผมและความหึงหวงจากมือที่สามที่เข้ามา แต่ผมค่อนข้างมั่นใจนะครับว่าแฟนผมไม่เคยนอกใจผม เราคบกันจนถึงจุดที่ผมรู้สึกว่าผมคงไม่สามารถประคับประคองความสัมพันธ์ของเราได้อีกผมคิดเอาเองว่ายังไงเราก็คงไปกันไม่รอดถึงไม่เลิกกันวันนี้ก็ต้องเลิกกันซักวัน ตอนนั้นผมยังเด็กและยังไม่เคยรู้จักความรักดีพอ ผมจึงตัดสินใจโง่ๆบอกเลิกเค้าไปหลังจากเหตุการณ์ที่เราทะเลาะกันเพียงเล็กน้อย เค้าพยายามมาง้อขอคืนดีกับผมแต่ผมก็พยายามใจแข็งจนปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเราจบลง นั้นคือจุดเปลี่ยนที่สำคัญในชีวิตผม มันคือสิ่งที่ทำให้ผมไม่มีวันรู้สึกเหมือนเดิมอีกต่อไป
หลังจากเลิกกันไปเราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ทั้งๆที่เรียนอยู่ม.เดียวกันก็แทบจะไม่เจอกันเลย มีเห็นกันผ่านๆแต่ก็ไม่เคยเจอกันต่อหน้าไม่เคยทักกัน เวลาผ่านไปมันทำให้ผมกลับรู้สึกคิดถึงเค้ามากขึ้นๆ ผ่านไปประมาณสองปีผมก็มีแฟนใหม่และก็ได้รู้ว่าเค้าก็มีแฟนใหม่ผมตัดสินใจแอดเฟสเค้ากลับไปอีกครั้ง(เค้าเปลี่ยนเฟสเลยทำให้เราไม่ได้เป็นเพื่อนกัน) อย่างน้อยการได้กลับมาเห็นชีวิตเค้าบ้างมันก็ทำให้บรรเทาความคิดถึงไปได้บ้าง วันนึงผมไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนที่ผับดังแถวมหาลัย ผมไปกับเพื่อนหลายคนซึ่งก็ได้จองโต๊ะริมเวทีเอาไว้ เราดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนานฟังเพลงจากวงประจำของผับเล่นคั่นเวลาก่อนคอนเสิร์ตจะเริ่ม ผมยังไม่เมาเพราะไม่อยากดื่มมากนักก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่มเพราะอยากตั้งใจดูวงนี้ จนกระทั่งคอนเสิร์ตเริ่มขึ้นระหว่างฟังเพลงผมมองไปยังฟังตรงข้ามของเวที ผมได้เห็นกับภาพที่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดนั่นคือผมเห็นแฟนเก่าของผมกำลังยืนฟังเพลงกับแฟนใหม่ของเค้า เรามองสบตากันเพียงชั่วอึดใจ ผมหลบสายตาจากเค้าไม่อยากจะเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า แต่ผมก็ไม่สามารถบังคับตัวเองได้อีกต่อไปผมอยากจะเห็นหน้าเค้าอีกซักครั้ง ขอเพียงซักครั้ง ภาพที่ผมเลือกที่จะรับรู้คือภาพของแฟนเก่าผมกำลังซบที่อกของชายหนุ่มข้างกาย เค้ากำลังร้องไห้ เค้าร้องไห้เพราะผมหรอ? หลังจากนั้นผมก็ไม่อยากรับรู้อะไรอีกเลยผมทนเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้อีกต่อไป คืนนั้นผมดื่มหนักมากซึ่งจบลงด้วยการเมาเละไม่ได้สติ ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่หลังจากที่ตื่นขึ้นมาผมรู้เลยว่านี้คือสิ่งที่ผมพลาดไปนี่คือการตัดสินใจผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของผม
ผมและเค้ายังคงใช้ชีวิตของเราต่อไปผมเลิกกับแฟนมีแฟนใหม่มีคนผ่านเข้ามามากมายแต่ก็ไม่เคยมีใครที่จะทำให้ผมลืมเค้าได้ ผมยังคิดถึงเค้าอยู่เสมอยังแอบดูเฟสเค้าแทบทุกวัน มีกดไลค์บ้างตามความเหมาะสม ผมยังเคยโพสต์เพลงหรือข้อความให้เค้าอยู่เป็นประจำแต่เค้าคงไม่รู้ว่าผมมอบให้ใคร จนถึงวันที่ผมเรียนจบเราจบปีเดียวกันเพราะคณะผมเรียนนานกว่า วันรับปริญญาผมจ้างช่างถ่ายภาพมาถ่ายรูปผมกับครอบครัว ผมใช้เวลาช่วงเช้าถ่ายรูปจนเกือบถึงเวลาเข้าหอประชุม ระหว่างที่ผมกำลังรีบเดินไปที่หอประชุมผมได้เดินสวนกับเค้าพอดีเราจึงมีโอกาสได้ถ่ายรูปด้วยกัน ผมรู้สึกประหม่าพอสมควรเพราะนี่คงเป็นครั้งแรกที่เราได้ใกล้กันขนาดนี้ เราแสดงความยินดีต่อกันและก่อนที่จะแยกกันผมก็ได้พูดประโยคนึงขึ้นมา "ไว้ว่างๆกินข้าวกันนะ" ประโยคนี้อาจจะเป็นแค่ประโยคธรรมดาๆ แต่สำหรับผมมันคือการขอร้อง ขอร้องในสิ่งที่ในใจลึกๆผมโหยหามันเหลือเกิน
ตอนนี้ชีวิตของผมกลับมาเป็นโสดอีกครั้งแต่ผมไม่ได้รู้สึกเหงาอะไรเพราะกำลังยุ่งอยู่กับการสมัครงาน ผ่านไปไม่นานผมก็ได้งานแต่ก่อนจะเริ่มงานผมต้องไปฝึกงานที่กรุงเทพเป็นเวลาหกเดือน ระหว่างผมฝึกงานที่กรุงเทพผมก็ได้รู้ว่าแฟนเก่าของผมก็ได้งานที่กรุงเทพเหมือนกันจากการแอบส่องเฟสเค้าทุกวัน ผมรวบรวมความกล้าอยู่นานก่อนที่จะตัดสินใจทักเฟสเค้าไป เรานัดกินข้าวเย็นกันที่เซ็นทรัลเวิลด์หลังเลิกงาน แต่วันนั้นเค้ามีธุระด่วนทำให้ต้องมาช้า เราเลยเปลี่ยนจากการนัดกินข้าวมาเป็นนั่งร้านชิวกันแทน ผมมาก่อนเวลานัดนิดหน่อยเดินเล่นก่อนที่เค้าจะมา ผมส่งข้อความในเฟสไปขอเบอร์โทรเค้าเอาไว้เผื่อหากันไม่เจอ เค้าส่งเบอร์โทรกลับมาพร้อมกับประโยคที่ว่า "ยังใช้เบอร์เดิมถ้าเทอยังไม่ได้ลบไป" ผมหัวเราะเบาๆกับคำจิกกัดของเค้า และแล้วก็ถึงเวลานัดของเรา ผมเห็นเค้ายืนเล่นมือถืออยู่ไกลๆเลยเดินแอบไปทางด้านหลังของเค้าแล้วใช้มือตีหัวเค้าเบาๆเหมือนที่ผมเคยทำประจำ เค้าทำหน้ายุ่งนิดหน่อยเหมือนเคยเช่นกัน เราเดินไปที่ร้านเบียร์ที่อยู่ไม่ไกล สั่งเบียร์มากินกันคนละแก้วพร้อมกับแกล้มนิดหน่อย เราคุยกันถึงเรื่องต่างๆมากมายระหว่างที่คุยกันความรู้สึกเก่าๆหลั่งไหลกลับมาอย่างง่ายดายราวกับว่าเราไม่เคยจะห่างกัน ผมยังเป็นผมคนเดิมและเค้าก็ยังเป็นเค้าคนเดิมเหมือนที่ผมเคยรู้จักต่างกันตรงที่เราไม่ได้ใช้สถานะคำว่าแฟนกันอีกต่อไป มันอาจจะเป็นความจริงที่แสนจชเจ็บปวดแต่ผมก็คงหลีกเลี่ยงมันไม้ได้.... เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ถึงเวลาที่เราต้องกลับแล้ว ถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงผมต้องยอมรับความเจ็บปวดให้ได้ เราเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าด้วยกันบ้านผมกับบ้านเค้าอยู่กันคนละทาง ถึงเวลาที่เราจะต้องจากกันอีกครั้ง ก่อนที่เราจะแยกกันผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดพูดสิ่งที่อยู่ในใจผมเสมอมา"คิดถึงเทอนะ" ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา มีแต่เพียงรอยยิ้มและอ้อมกอดที่เค้ามอบให้ผม กอดที่บางเบาแต่ก็ทำให้ผมรู้สึกมั่นคง กอดที่อบอุ่นแต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า เราต้องแยกกันแล้วตอนนี้ผมมองดูเค้าเดินลับไปจนสุดสายตา นี้คงเป็นสิ่งเดียวที่คนอย่างผมจะทำได้ คือเฝ้ามองเค้าจากที่ไกลๆ...
หลังจากวันนั้นผมและเค้ายังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ยังคงติดต่อกันบ้างผ่านทางเฟสและโทรศัพท์แล้วแต่โอกาส เค้ามักจะช่วยเหลือผมเป็นประจำในเวลาที่ผมต้องการ เค้ายังคงคบกับแฟนคนเดิม พวกเค้าดูมีความสุขกันดีและเหมาะสมกันมาก ผมเข้าใจในจุดยืนของตัวเองและตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อไป ผมเปิดใจศึกษาคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตจนกระทั่งผมได้พบกับแฟนคนปัจจุบันของผม เค้าเป็นคนดีและน่ารักมาก ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันผมมีความสุขและผมก็รักเค้ามาก ผมพร้อมที่จะใช้ชีวิตอยู่กับคนๆนี้ แต่ความรู้สึกในใจลึกๆของผมยังคงคิดถึงแฟนเก่า ผมไม่อาจลบความรู้สึกที่อยู่ในใจของผมได้ ความรู้สึกนี้มันกัดกินตัวผมและแน่นอนคนที่อยู่ข้างๆผมด้วย... ถึงแม้ว่าหลังจากมีแฟนผมก็ไม่ได้คุยกับเค้าอีกเพราะไม่อยากรู้สึกผิดต่อแฟนใหม่แต่ผมมักจะแอบดูเฟสของแฟนเก่าเป็นประจำ ผมมักจะเผลอดูป้ายทะเบียนรถทุกครั้งที่รถรุ่นเดียวกับเค้าผ่านมาว่าใช้รถของเค้ามั๊ย ผมมักจะหาเรื่องขับรถผ่านหน้าบ้านเค้าบ่อยๆทั้งที่ไม่มีความจำเป็นต้องไปแถวนั้น ผมยังเคยถึงขนาดฝันถึงเค้าทั้งๆที่ผมมีแฟนใหม่ของผมนอนอยู่ข้างๆ
และแล้วก็ถึงวันที่แฟนของผมทนไม่ไหวอีกต่อไป เค้ายื่นคำขาดให้ผมเลิกการติดต่อกับแฟนเก่าอย่างเด็ดขาด และสั่งให้ผมลบทุกอย่างของแฟนเก่าออกไป ลบเบอร์ ลบไลน์หรือแม้แต่ลบความเป็นเพื่อนในเฟส มันน่าจะเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายๆผมตอบตกลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราเอาไว้ ผมจัดแจงลบทุกอย่างเกี่ยวกับแฟนเก่าออกไป แต่จริงๆแล้วสำหรับผมมันไม่ง่ายเลยที่ผมจะต้องลบคนที่อยู่ในความทรงจำของผมออกไป ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ลืมสิ่งต่างๆที่เคยรู้สึกตลอดเวลา ตอนนี้ผมรู้สึกทรมานกับความรู้สึกของตัวเอง ทุกๆวันผมยังคงคิดถึงเค้าเหมือนที่เคยเป็นถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้แอบดูชีวิตเค้าอีกต่อไป.... ผมเขียนมามากเกินพอแล้ว จริงๆผมเข้าใจทุกอย่างดีผมแค่ต้องการอยากจะระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจของผมออกไปบ้าง ผมรู้ว่าผมควรจะต้องทำยังไงต่อไป สุดท้ายผมอยากจะบอกว่าไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้และหวังว่าความรักที่ผมมีจะช่วยเยียวยาความรู้สึกของผมให้กลับมาเติมเต็มอีกครั้ง
ปล. 1.ใครเคยมีประสบการณ์คล้ายๆกันมาแชร์ให้ผมฟังบ้างนะครับ
2.ถ้าคุณรู้สึกว่าคุณเจอคนที่ใช่ จงพยายามทำทุกทางเพื่อรักษาความรักนั้นเอาไว้
3.ขอโทษสำหรับคนที่อยู่ข้างๆกัน อยากให้รู้ว่ายังไงผมก็รักคุณ
ผู้ชายอ่อนไหวช่วงเทศกาลแห่งความเหงา
ผมยังคิดถึงแฟนเก่าทั้งๆที่ตอนนี้มีแฟนใหม่ไปแล้ว ผมควรจะทำไงดี?
หลังจากเลิกกันไปเราไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย ทั้งๆที่เรียนอยู่ม.เดียวกันก็แทบจะไม่เจอกันเลย มีเห็นกันผ่านๆแต่ก็ไม่เคยเจอกันต่อหน้าไม่เคยทักกัน เวลาผ่านไปมันทำให้ผมกลับรู้สึกคิดถึงเค้ามากขึ้นๆ ผ่านไปประมาณสองปีผมก็มีแฟนใหม่และก็ได้รู้ว่าเค้าก็มีแฟนใหม่ผมตัดสินใจแอดเฟสเค้ากลับไปอีกครั้ง(เค้าเปลี่ยนเฟสเลยทำให้เราไม่ได้เป็นเพื่อนกัน) อย่างน้อยการได้กลับมาเห็นชีวิตเค้าบ้างมันก็ทำให้บรรเทาความคิดถึงไปได้บ้าง วันนึงผมไปดูคอนเสิร์ตกับเพื่อนที่ผับดังแถวมหาลัย ผมไปกับเพื่อนหลายคนซึ่งก็ได้จองโต๊ะริมเวทีเอาไว้ เราดื่มเหล้ากันอย่างสนุกสนานฟังเพลงจากวงประจำของผับเล่นคั่นเวลาก่อนคอนเสิร์ตจะเริ่ม ผมยังไม่เมาเพราะไม่อยากดื่มมากนักก่อนที่คอนเสิร์ตจะเริ่มเพราะอยากตั้งใจดูวงนี้ จนกระทั่งคอนเสิร์ตเริ่มขึ้นระหว่างฟังเพลงผมมองไปยังฟังตรงข้ามของเวที ผมได้เห็นกับภาพที่ทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดมากที่สุดนั่นคือผมเห็นแฟนเก่าของผมกำลังยืนฟังเพลงกับแฟนใหม่ของเค้า เรามองสบตากันเพียงชั่วอึดใจ ผมหลบสายตาจากเค้าไม่อยากจะเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า แต่ผมก็ไม่สามารถบังคับตัวเองได้อีกต่อไปผมอยากจะเห็นหน้าเค้าอีกซักครั้ง ขอเพียงซักครั้ง ภาพที่ผมเลือกที่จะรับรู้คือภาพของแฟนเก่าผมกำลังซบที่อกของชายหนุ่มข้างกาย เค้ากำลังร้องไห้ เค้าร้องไห้เพราะผมหรอ? หลังจากนั้นผมก็ไม่อยากรับรู้อะไรอีกเลยผมทนเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้อีกต่อไป คืนนั้นผมดื่มหนักมากซึ่งจบลงด้วยการเมาเละไม่ได้สติ ผมหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่หลังจากที่ตื่นขึ้นมาผมรู้เลยว่านี้คือสิ่งที่ผมพลาดไปนี่คือการตัดสินใจผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ของผม
ผมและเค้ายังคงใช้ชีวิตของเราต่อไปผมเลิกกับแฟนมีแฟนใหม่มีคนผ่านเข้ามามากมายแต่ก็ไม่เคยมีใครที่จะทำให้ผมลืมเค้าได้ ผมยังคิดถึงเค้าอยู่เสมอยังแอบดูเฟสเค้าแทบทุกวัน มีกดไลค์บ้างตามความเหมาะสม ผมยังเคยโพสต์เพลงหรือข้อความให้เค้าอยู่เป็นประจำแต่เค้าคงไม่รู้ว่าผมมอบให้ใคร จนถึงวันที่ผมเรียนจบเราจบปีเดียวกันเพราะคณะผมเรียนนานกว่า วันรับปริญญาผมจ้างช่างถ่ายภาพมาถ่ายรูปผมกับครอบครัว ผมใช้เวลาช่วงเช้าถ่ายรูปจนเกือบถึงเวลาเข้าหอประชุม ระหว่างที่ผมกำลังรีบเดินไปที่หอประชุมผมได้เดินสวนกับเค้าพอดีเราจึงมีโอกาสได้ถ่ายรูปด้วยกัน ผมรู้สึกประหม่าพอสมควรเพราะนี่คงเป็นครั้งแรกที่เราได้ใกล้กันขนาดนี้ เราแสดงความยินดีต่อกันและก่อนที่จะแยกกันผมก็ได้พูดประโยคนึงขึ้นมา "ไว้ว่างๆกินข้าวกันนะ" ประโยคนี้อาจจะเป็นแค่ประโยคธรรมดาๆ แต่สำหรับผมมันคือการขอร้อง ขอร้องในสิ่งที่ในใจลึกๆผมโหยหามันเหลือเกิน
ตอนนี้ชีวิตของผมกลับมาเป็นโสดอีกครั้งแต่ผมไม่ได้รู้สึกเหงาอะไรเพราะกำลังยุ่งอยู่กับการสมัครงาน ผ่านไปไม่นานผมก็ได้งานแต่ก่อนจะเริ่มงานผมต้องไปฝึกงานที่กรุงเทพเป็นเวลาหกเดือน ระหว่างผมฝึกงานที่กรุงเทพผมก็ได้รู้ว่าแฟนเก่าของผมก็ได้งานที่กรุงเทพเหมือนกันจากการแอบส่องเฟสเค้าทุกวัน ผมรวบรวมความกล้าอยู่นานก่อนที่จะตัดสินใจทักเฟสเค้าไป เรานัดกินข้าวเย็นกันที่เซ็นทรัลเวิลด์หลังเลิกงาน แต่วันนั้นเค้ามีธุระด่วนทำให้ต้องมาช้า เราเลยเปลี่ยนจากการนัดกินข้าวมาเป็นนั่งร้านชิวกันแทน ผมมาก่อนเวลานัดนิดหน่อยเดินเล่นก่อนที่เค้าจะมา ผมส่งข้อความในเฟสไปขอเบอร์โทรเค้าเอาไว้เผื่อหากันไม่เจอ เค้าส่งเบอร์โทรกลับมาพร้อมกับประโยคที่ว่า "ยังใช้เบอร์เดิมถ้าเทอยังไม่ได้ลบไป" ผมหัวเราะเบาๆกับคำจิกกัดของเค้า และแล้วก็ถึงเวลานัดของเรา ผมเห็นเค้ายืนเล่นมือถืออยู่ไกลๆเลยเดินแอบไปทางด้านหลังของเค้าแล้วใช้มือตีหัวเค้าเบาๆเหมือนที่ผมเคยทำประจำ เค้าทำหน้ายุ่งนิดหน่อยเหมือนเคยเช่นกัน เราเดินไปที่ร้านเบียร์ที่อยู่ไม่ไกล สั่งเบียร์มากินกันคนละแก้วพร้อมกับแกล้มนิดหน่อย เราคุยกันถึงเรื่องต่างๆมากมายระหว่างที่คุยกันความรู้สึกเก่าๆหลั่งไหลกลับมาอย่างง่ายดายราวกับว่าเราไม่เคยจะห่างกัน ผมยังเป็นผมคนเดิมและเค้าก็ยังเป็นเค้าคนเดิมเหมือนที่ผมเคยรู้จักต่างกันตรงที่เราไม่ได้ใช้สถานะคำว่าแฟนกันอีกต่อไป มันอาจจะเป็นความจริงที่แสนจชเจ็บปวดแต่ผมก็คงหลีกเลี่ยงมันไม้ได้.... เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ถึงเวลาที่เราต้องกลับแล้ว ถึงเวลาที่ผมจะต้องกลับไปเผชิญหน้ากับความจริงผมต้องยอมรับความเจ็บปวดให้ได้ เราเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าด้วยกันบ้านผมกับบ้านเค้าอยู่กันคนละทาง ถึงเวลาที่เราจะต้องจากกันอีกครั้ง ก่อนที่เราจะแยกกันผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดพูดสิ่งที่อยู่ในใจผมเสมอมา"คิดถึงเทอนะ" ไม่มีคำพูดใดตอบกลับมา มีแต่เพียงรอยยิ้มและอ้อมกอดที่เค้ามอบให้ผม กอดที่บางเบาแต่ก็ทำให้ผมรู้สึกมั่นคง กอดที่อบอุ่นแต่ก็แฝงไปด้วยความเศร้า เราต้องแยกกันแล้วตอนนี้ผมมองดูเค้าเดินลับไปจนสุดสายตา นี้คงเป็นสิ่งเดียวที่คนอย่างผมจะทำได้ คือเฝ้ามองเค้าจากที่ไกลๆ...
หลังจากวันนั้นผมและเค้ายังคงเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ยังคงติดต่อกันบ้างผ่านทางเฟสและโทรศัพท์แล้วแต่โอกาส เค้ามักจะช่วยเหลือผมเป็นประจำในเวลาที่ผมต้องการ เค้ายังคงคบกับแฟนคนเดิม พวกเค้าดูมีความสุขกันดีและเหมาะสมกันมาก ผมเข้าใจในจุดยืนของตัวเองและตัดสินใจที่จะเดินหน้าต่อไป ผมเปิดใจศึกษาคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตจนกระทั่งผมได้พบกับแฟนคนปัจจุบันของผม เค้าเป็นคนดีและน่ารักมาก ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันผมมีความสุขและผมก็รักเค้ามาก ผมพร้อมที่จะใช้ชีวิตอยู่กับคนๆนี้ แต่ความรู้สึกในใจลึกๆของผมยังคงคิดถึงแฟนเก่า ผมไม่อาจลบความรู้สึกที่อยู่ในใจของผมได้ ความรู้สึกนี้มันกัดกินตัวผมและแน่นอนคนที่อยู่ข้างๆผมด้วย... ถึงแม้ว่าหลังจากมีแฟนผมก็ไม่ได้คุยกับเค้าอีกเพราะไม่อยากรู้สึกผิดต่อแฟนใหม่แต่ผมมักจะแอบดูเฟสของแฟนเก่าเป็นประจำ ผมมักจะเผลอดูป้ายทะเบียนรถทุกครั้งที่รถรุ่นเดียวกับเค้าผ่านมาว่าใช้รถของเค้ามั๊ย ผมมักจะหาเรื่องขับรถผ่านหน้าบ้านเค้าบ่อยๆทั้งที่ไม่มีความจำเป็นต้องไปแถวนั้น ผมยังเคยถึงขนาดฝันถึงเค้าทั้งๆที่ผมมีแฟนใหม่ของผมนอนอยู่ข้างๆ
และแล้วก็ถึงวันที่แฟนของผมทนไม่ไหวอีกต่อไป เค้ายื่นคำขาดให้ผมเลิกการติดต่อกับแฟนเก่าอย่างเด็ดขาด และสั่งให้ผมลบทุกอย่างของแฟนเก่าออกไป ลบเบอร์ ลบไลน์หรือแม้แต่ลบความเป็นเพื่อนในเฟส มันน่าจะเป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายๆผมตอบตกลงไปอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาความสัมพันธ์ของเราเอาไว้ ผมจัดแจงลบทุกอย่างเกี่ยวกับแฟนเก่าออกไป แต่จริงๆแล้วสำหรับผมมันไม่ง่ายเลยที่ผมจะต้องลบคนที่อยู่ในความทรงจำของผมออกไป ไม่ง่ายเลยที่จะทำให้ลืมสิ่งต่างๆที่เคยรู้สึกตลอดเวลา ตอนนี้ผมรู้สึกทรมานกับความรู้สึกของตัวเอง ทุกๆวันผมยังคงคิดถึงเค้าเหมือนที่เคยเป็นถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้แอบดูชีวิตเค้าอีกต่อไป.... ผมเขียนมามากเกินพอแล้ว จริงๆผมเข้าใจทุกอย่างดีผมแค่ต้องการอยากจะระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจของผมออกไปบ้าง ผมรู้ว่าผมควรจะต้องทำยังไงต่อไป สุดท้ายผมอยากจะบอกว่าไม่ได้อยากให้ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้และหวังว่าความรักที่ผมมีจะช่วยเยียวยาความรู้สึกของผมให้กลับมาเติมเต็มอีกครั้ง
ปล. 1.ใครเคยมีประสบการณ์คล้ายๆกันมาแชร์ให้ผมฟังบ้างนะครับ
2.ถ้าคุณรู้สึกว่าคุณเจอคนที่ใช่ จงพยายามทำทุกทางเพื่อรักษาความรักนั้นเอาไว้
3.ขอโทษสำหรับคนที่อยู่ข้างๆกัน อยากให้รู้ว่ายังไงผมก็รักคุณ
ผู้ชายอ่อนไหวช่วงเทศกาลแห่งความเหงา